Zarządzanie domem i zmaganie się z jego złośliwymi przymiotami budzi we mnie lęk. O tym samym pisze Woody Allen w autobiografii, którą skończyłem niedawno czytać. Chciałem coś o tej książce napisać, ale to zadanie równe próbie przytoczenia z pamięci wszystkich haseł z trzynastotomowej Encyklopedii Powszechnej PWN. Którą, nawiasem mówiąc, można uznać jako wczesnogomułkowskiego prekursora smart home…
Już wyobraziłem sobie, jak moi znajomi odchodzą od kasy z wykupionymi do Narbonne biletami – bez możliwości zwrotu. Szybki telefon do ich domu. Odbiera Mama i informuje mnie, że niedawno poszli do biura turystycznego. Co robić?
Nie pamietam w jaki sposób wyszukuję numer telefonu biura. Dzwonię i pytam: „Czy przypadkiem tacy to a tacy nie pojawili się u Państwa?”.
„A jakże – właśnie kupują bilety u mnie!”
Serce coraz bardziej podchodziło mi do gardła, a pod zmarszczonym czerepem kłębiły się czarne myśli. Gdzie ja do cholery tą saszetkę zostawiłem. Do tej pory nie uruchamiałem posiłków w postaci mojej Mamy. Po prostu nie chciałem jej martwić moją zgubą, tym bardziej, że w saszetce był ważny paszport uprawniający do podróży do wszystkich krajów świata. Po co mi ten dokument – o tym za chwilkę.