Jak to często bywa, kiedy siada się do pisania bez gotowego planu, brakło mi już miejsca i czasu, żeby rozwinąć myśl tytułową. I napisać o fantastycznej prozie hiszpańskiego autora Ruiza Zafona. Odkryłem go – o zgrozo! dzięki nekrologowi, ponieważ odszedł był kilka miesięcy temu. Sławny na cały świat, nie dotarł jeszcze do mojej prowincjonalnej biblioteki. Rzuciłem się nadrabiać zaległości. A jest ich w sumie kilka tysięcy stron.
No cóż próbowałem zdystansować sie od wirusa, ale musiałbym przestać przygotowywać sobie posiłki.
Otóż moja żona uparcie odmawia bojkotu TVP, motywując to faktem konieczności konfrontowania opinii dwóch obozów politycznych. Po półgodzinnej sesji z Faktami oglądała właśnie Wiadomości, gdy nadszedłem żądny kanapek z sałatką jarzynową. Mimochodem zostałem więc świadkiem niusów. Na szczęście byłem straszliwie głodny, bo w innym przypadku majonez wymieszany z groszkiem, marchewką i innymi warzywami wylądowałby na telewizorze LG. Mam snadź nauczkę, że kolację powinienem robić albo później, albo na kanale ABC – o wiele bardziej lekkostrawnym.