Kochana Mamo,
myślałem o napisaniu czegoś wierszem, ale jest tyle doskonałych poematów na Twój temat, że nie chciałem się wygłupić. Będzie prozą, najlepiej jak umiem…
Często wspominam, jak leżałem już w łóżku i przez uchylone drzwi do kuchni widziałem jak późnym wieczorem krzątasz się przy pieczeniu ciasta w jednej ze swoich podomek.
Albo gdy wracałem z Tatą z niedzielnej wycieczki i czekały już na nas pyszne naleśniki posypane cukrem pudrem. Do dzisiaj czuję ich delikatny smak. Przypominam sobie jeszcze wspaniałe poranne kakao zwieńczone puszystą pianką ubitą przez Ciebie z białka. Często rezygnowałaś z różnych przyjemności, żeby nam dogodzić.
Sport uprawiałaś Mamo od czasów młodości i pewnie dzięki Twoim genom jest to dla mnie tak ważna dziedzina życia. Często razem jeździliśmy na nartach – najpierw to Wy, Rodzice czekaliście na mnie, gdy zjeżdżaliśmy z Kasprowej Góry. Potem, z upływem lat było na odwrót. Zawsze mile wspominam te zakładowe wyjazdy do Zakopca, gdy często śpiewaliśmy różne obozowe piosenki.
A jeszcze potem, gdy już studiowałem, wzięłaś dodatkowo pół etatu. Nie zdawałem sobie wtedy sprawy, że tak trudno jest opłacić wszystkie rachunki i wygospodarować jeszcze fundusze na zimowisko dla mnie.
Nie wszystkie chwile były radosne. Zdarzało nam się mocno pokłócić i nie odzywać się do siebie. Widać gdzieś w naszych charakterach tkwi ten góralski upór, który nie pozwala ustąpić. Ale po przeprosinach wszystko wracało do normy.
Martwiłaś się niepotrzebnie o wiele rzeczy, musiałem Cie wspierać i pomagać przezwyciężać różne przeszkody, które często wyolbrzymiałaś. Wiele rzeczy zrozumiałem, gdy sam „dorobiłem się” dzieci…
Miałaś poczucie humoru i potrafiłaś mnie rozśmieszyć swoimi powiedzonkami. Kiedyś dowiedziałem się, że „odstawiłem się jak stróż w Boże Ciało”. Było ich więcej, ale wrodzona skleroza wymazała je z pamięci.
Krótko mogłaś cieszyć się wnukami. Odeszłaś zbyt wcześnie, żeby móc cieszyć się ich wzrastaniem.