Gdy cierpisz, bo wciąż tęsknisz srodze.
Gdy w myślach szepczesz słowo „kocham”!
Nie dołuj się! Na jednej nodze,
znajdź stację, w której zabrzmi Johann…
Na smutek i na ból kolana,
na niewygodne w życiu prądy,
najlepsza muza Sebastiana.
Przekracza morza, łączy lądy…
Niech cię nie mamią złote góry,
nie igraj z losem, nie graj w berka.
Słuchaj wariacji po raz wtóry,
które napisał dla Goldberga!
Budzisz się rano, potem zlany,
boisz się, że miła cię rzuciła.
Nie ma powodu, bo organy,
sprawią, że ci powróci siła!
Nie bój się kantat, fug i toccat,
przed symfoniami nie miej stracha.
Ta twórczość to prawdziwy brokat,
sypnięty hojnie dłonią Bacha!
Dlatego jeśli Mistrza kochasz
i hołd mu złożyć chcesz w podzięce.
Nie milcz, lecz serca trochę okaż:
„zjedzmy kolację na cztery ręce…”