Jak to często bywa, kiedy siada się do pisania bez gotowego planu, brakło mi już miejsca i czasu, żeby rozwinąć myśl tytułową. I napisać o fantastycznej prozie hiszpańskiego autora Ruiza Zafona. Odkryłem go – o zgrozo! dzięki nekrologowi, ponieważ odszedł był kilka miesięcy temu. Sławny na cały świat, nie dotarł jeszcze do mojej prowincjonalnej biblioteki. Rzuciłem się nadrabiać zaległości. A jest ich w sumie kilka tysięcy stron.
Młodszym wyjaśniam, że Mrożek to był influencer, który kreował modę na wysublimowane poczucie humoru i prześmiewanie się z bogoojczyźnianych zapędów. W swoich czasach wykpiwał husarię, dzisiaj pewnie doczepił by łatkę żołnierzom wyklętym. Robił to z wielkim smakiem. Czytaj: nie należał do hejterów.
Tak więc Drogie Czytelniczki, Drodzy Czytelnicy oraz wszyscy, których jeszcze nie obejmuje aparat pojęciowy języka polskiego. Mamy do czynienia z prawdziwą rewolucją obyczajową, swego rodzaju lokalnym dress ( a właściwie bardziej undress) codem. Posługiwanie się mową zaczyna powoli być melodią przeszłości, nadchodzi epoka lapidarnych gestów dostosowanych do poziomu umysłowego nadawców.
No i zaczęła się bonanza. Jechać szybciej czy wolniej. Ja chciałem szybciej, żeby taśma ścierna nie robiła dziur w podłodze. Patryk wolał wolniej, żeby dokładniej czyścić brudną powierzchnię. Janek nic nie wolał, tylko się z początku przyglądał. Koniec końców ustaliliśmy optymalną prędkość, a po naradzie powtórne przecyklinowanie na zakładkę papierem o gradacji „40”.
Fraszka jest dla mnie zjawiskiem ponadczasowym. W powodzi mętnych dyskusji jawi się jako forpoczta rozumu i lapidarności.