Ten tekst dedykuję Andrzejowi Piątkowi. Oby jak najszybciej się pozbierał i zwiał ze szpitala, bo to nie jest odpowiednie miejsce dla kolarza. Trzeci Ustroń, drugi rower, trzecia rama, pierwszy deszcz, sto czterdzieste dziewiąte miejsce, dwustu dwudziestu dwóch uczestników. Magia liczb….
Zatrzymuje się, żeby uwiecznić te wrażenia i mimo woli prawie wpadam na przystojną rowerzystkę. Mija mnie obojętnie, a co najgorsze nie zachwyca się piękną koszulką teamu „Szosowanie”. Odpłacam jej brakiem zainteresowania, gdy za kilka minut wyprzedzam nieznajomą już na terenie Okleśnej.
Przejazd przez Pszczynę poszedł gładko, mimo dość dziurawych jezdni. Nawet przez chwile zastanawiałem się, czy to nie chrząszcz brzmiał przypadkiem w Pszczynie, ale chyba nie – to zapewne chodziło o przerażoną pszczołę z przyczyny Pszczyny. Uff, są już pierwsze efekty niedotlenienia mózgu, cała para idzie w nogi…
Po sporym odcinku nierównej nawierzchni zanurzamy się w las i aż do Suszca, ( kurcze, kto wymyśla te nazwy, spróbujcie je szybko przeczytać podczas czasówki,) jest komfortowy, gładziutki asfalt.
Niekoniecznie. Tytuł roboczy brzmiał: „Między górami i dziurami”. Czym dalej od Krakowa, tym gorzej. Jeśli wspomniane w poprzednich relacjach Rzeszotary miałyby stanowić wzór 1 km dziurawej drogi, zdeponowany w Sevres pod Paryżem, to dzisiejsze odcinki stanowiłyby wielokrotność wzorca. Zachełmna, Lanckorona,…
Niedosyt wyjazdów kolarskich w październiku spowodował, że postanowiłem wykorzystać rodzinne odwiedziny w Szczawnicy, i wybrać się na „szosowe małe co nieco”. Kwestią była tylko pora startu: niezbyt późno, żeby żona i dzieci nie czekały zbyt długo na miejscu, ale i niezbyt…